Sızlanmak Değil, Sorumluluk Almak

Öyle bir ağırlık ki, ilk refleksimiz “Neden ben?” demek olur. Oysa belki de soru yanlış yerden başlıyordur. Belki de doğru soru şudur: “Bu zorluk bana ne öğretmek ve benden ne istemek için geldi?”
Başa gelen her sıkıntıyı yalnızca bir talihsizlik olarak görmek, bizi edilgen bir bekleyişe iter. Oysa aynı sıkıntıya bir görev bilinciyle bakmak insanı dönüştürür. “Ben bu sorunla karşılaştıysam, demek ki bu konuda bir farkındalık oluşturmak için seçildim.” diyebilmek cesaret ister. Ama tam da o cesaret, toplumları değiştiren ilk adımdır.
Sızlanmak kolaydır. Şikâyet etmek yükü hafifletmez ama geçici bir rahatlama sağlar. Oysa araştırmak, çözüm aramak, kapı çalmak, anlatmak, ikna etmeye çalışmak… İşte bunlar emek ister. Ter döktürür. Sabır gerektirir. Bazen anlaşılmamayı, bazen yalnız kalmayı göze almayı gerektirir.
Her toplumsal dönüşüm, bir kişinin “Artık yeter.” demesiyle başlamıştır. Ama o “yeter” kuru bir öfke değildir; bilinçli bir kararlılıktır. “Bu sorunun nasıl çözülebileceğini araştıracağım.” demektir. “Benim yaşadığım zorluk başkasının kaderi olmasın.” demektir. İşte o anda kişi, mağdur olmaktan çıkar; öncü olmaya adım atar.
Zorluklar bize iki seçenek sunar: Ya içine kapanırız ya da kolları sıvarız.
Kolları sıvamak demek, önce bilgiye sarılmak demektir. Okumak, öğrenmek, uzmanlara danışmak, deneyimleri dinlemek… Çünkü bilinçsiz mücadele yorar; bilinçli mücadele ise güçlendirir. Ardından çevreye anlatmak gelir. İnsanlar çoğu zaman kötü niyetli değil, bilgisizdir. Bilmedikleri için görmezler; anlamadıkları için önemsemezler. İşte farkındalık tam burada başlar.
Toplumsal duyarlılık bir anda oluşmaz. Damla damla birikir. Bir yazıyla, bir konuşmayla, bir toplantıyla, bir çabayla… Bazen attığınız adım küçük görünür ama bir başka yürekte büyük bir kapı aralar. Siz kendi derdinizi anlatırken aslında başkasının sessizliğine de tercüman olursunuz.
Elbette yorulacağız. Elbette “Değer mi?” diyeceğimiz anlar olacak. Ama şunu unutmamak gerekir: Eğer biz konuşmazsak, biz araştırmazsak, biz ısrar etmezsek sorunlar görünmez kalmaya devam eder. Görünmeyen her sorun ise büyür.
Belki de hayatın bize verdiği sıkıntılar, içimizdeki gücü fark etmemiz için bir davettir. Kendi sınırlarımızı sınamamız için bir fırsattır. Dayanıklılığımızı, sabrımızı, inancımızı test eden bir süreçtir. Ve çoğu zaman geriye dönüp baktığımızda bizi en çok büyüten şeyin o zor dönemler olduğunu görürüz.
Şikâyet etmek yerine sorumluluk almak…
Yakınmak yerine çözüm aramak…
Susmak yerine anlatmak…
Bu bir tercih meselesidir.
Toplumda gerçek değişim, “Birileri yapsın.” düşüncesiyle değil, “Ben ne yapabilirim?” sorusuyla başlar. Eğer bir sorun sizi derinden etkiliyorsa, belki de o konuda söz söyleme görevi size verilmiştir. Belki de yaşadığınız deneyim, başkalarının yolunu aydınlatacak bir ışığa dönüşecektir.
O yüzden zorluk geldiğinde yalnızca “Neden?” diye sormayalım. Bir de “Nasıl dönüştürebilirim?” diye soralım.
Çünkü bazı insanlar sorun yaşamak için değil, çözüm üretmek için seçilir.
Biz; otizm tanılı bireyler, aileler ve devletimizin bütüne fayda sağlaması için gayretteyiz.
Sizler hangi görevleri üstlendiniz?
Özel Gereksinimli Bireyler Derneği Kurucu Başkanı
Tülay Gürel