YAZDAN KALMA BİR VEDA
Yazdan kalma bir sonbahar günü, güneş bize öyle güzel gülümsüyordu.
Allah'ın boyasının değdiği tabiat cümbüşünün içinde gezerken her nefes ve her kıkırdama için şükrediyorduk.
Teyzeler ellerindeki tırmıklarla yere düşmüş, sarı kahve kızıl, kurumuş yaprak selini süpürüyordu. Rüzgar yaprak çıtırtısına eşlik ederek veda türküsü söylüyordu.
Bazı yapraklar ağaçta kalmak için direniyordu. Düşen yapraklar dalda kalanlara ayrılık konuşması yapıyordu. Ağaçta kalanlar dallarından el sallıyordu.
Yapraklardan rüzgarın sırtına binip yeni yaşama atlayanlar kendilerini cesur ve girişimci olarak görüyordu.
Korkaklık gösterip bir dala sımsıkı tutunup yere düşmeyenler kendini azimli, sabırlı kabul ediyordu.
Tutunmak mı, atlamak mı iyi; kestirmek zorlaşıyordu.
Betül Özer Bölük
